Beluister hier de column van ‘Goede morgen Nederland’

Allochtoon:
Ik heb de eerlijkste pianist van de wereld.
Wanneer ik na een voorstelling vraag: ‘Zong ik vals?’ dan zegt hij: ‘Nauwelijks.’.
Afgelopen week was ik te gast bij Pauw en Witteman, ik vroeg aan mijn pianist na de uitzending: ‘Hoe was ik?’
En mijn pianist zei: ‘In het echt ben je veel leuker.’
‘Waarom?’ vroeg ik.
‘Het onderwerp, hè… Cabaret is iets vrolijks, maar het onderwerp vooroordelen klinkt heel zwaar.’
Tja…Als je achter een tafel in de studio erover praat, klinkt het verzadigd en zwaar, maar in het theater is het iets om over te lachen, te voelen, te denken.
Vrouwen kunnen geen auto rijden, mannen huilen niet – dat zijn onschuldige vooroordelen.
Een stap verder…Turken zijn vies, Marokkanen zijn tuig, Nederlanders zijn gierig… dan wordt het al zwaarder.
Nederland zorgt goed voor zijn allochtoontjes en daar moeten we verder niet over zeuren.
Al is het woord allochtoon passé.
Gastarbeider, vreemdeling, etnische minderheid, buitenlander, nieuwe Nederlander, de ander… Het woord doet er niet toe, de gedachte erachter wel…
Je kunt je best doen om niet anders te zijn, maar soms wil men je gewoon anders zien.
Na een optreden zei een man een keer tegen me: ‘Weet je wat ik miste in je voorstelling dit jaar: dat Turkse vrouwtje.’
Ik zei: ‘Meneer, u hebt twee uur lang naar dat Turkse vrouwtje zitten kijken.’
‘Nee, ik bedoel dat andere, dat gebrekkig Nederlands spreekt.’
“Nu spreek ik de taal en dan wilt u het gebrekkige Nederlands horen.’’
“t Is goed bedoeld meid. dat Turkse vrouwtje is grappig, en je wil toch dat wij een avondje lachen, of niet dan?’
‘Nou nee, dat is niet mijn uitgangspunt.’
‘Cabaret in Nederland is lachen, dat moet je weten. Maar je bent natuurlijk nog niet zo geïntegreerd in de cabaretwereld.’
‘Nee, in die wereld nog niet, verder echt overal. Ik ben een topper in stamppotten maken, ik schaats, spreek vele Nederlandse dialecten, maar cabaret, nee, daar heb ik wellicht geen kaas van gegeten, maar het intrigeert me wel hoe u erover denkt.’’
‘Nee, integreert.’
‘Ja, maar ik zei intrigeert.’
‘Ja, het blijft moeilijk, Nederlands… het woord is integreert.’
“Ja, maar uw gedachte intrigeert mij.’
‘Hoe ken mijn gedachte jou integreren, dat is geen goed Nederlands, meid. Mijn gedachte ken jou hooguit interesseren.’
‘Ja, dat is waar intrigeren op neerkomt.’

Integratie zal nooit slagen zolang de ander jou als anders ziet, en zolang je jezelf anders (alloch)-toont.

Beluister hier de column op de website van ‘Goede morgen Nederland’.

Ochtendhumeur…

Ik ben één grote wandelende ochtendvrolijkheid, op zichzelf al een reden voor irritatie voor mensen met een ochtendhumeur.

Ooit had ik een vriend met wie ik wakker werd, en hij zei letterlijk: ‘De hele dag mag je alles tegen me zeggen maar ‘s ochtends: negeer me gewoon. Die vrolijke toon van je in de ochtend trek ik niet, dus als je geen klap in je gezicht wilt, hou je mond en zet gewoon koffie anders overleef ik het niet.’

En ja, er kwam een dag dat ik dé grote ochtend-klap kreeg.

Nee, het was geen moslimman, niet eens een jood of christen, ook geen sjonnie zonder inhoudingsvermogen, ook geen Harry met een spastische agressiviteitsmeter, zelfs geen gewone man…

Het was een man die overdag een fijngevoelige intellectueel was en in de avond met een borrel een humoristische fantast. Maar in de ochtend werd hij een monster, en het was oké, want hij ‘kon er niets aan doen’.

Een ochtendhumeur, daar leed hij aan. En volgens hem rechtvaardigde dat alles wat hij ’s ochtends zei en deed.

In vele landen bestaat het humeur wel en de ochtend ook, maar samengevoegd als één woord bestaat het niet. ‘Morning sickness’ bestaat wel in Engeland, maar dat is toch iets anders.

Misschien hebben wij Nederlanders een andere kijk op de ochtend of de dag die komen gaat dan andere mensen.

Zo klein als we zijn als landje, zo groot zijn we in het verwoorden van gedachten, meningen en gevoelens.

Ja, gevoelens…

Vaak vindt men gevoelens een overdreven prikkel van gedachten, maar tijdens de ochtend is het gevoel een belangrijk goed. Ochtendhumeur is zelfs een erkend geaccepteerd en in volle begrip beleefd gevoel.

Maar voor mij blijft het moeilijk.

Ik ben geboren in Turkije, gepolderd in Friesland, getogen in Amsterdam, heb gewoond in New York en in London, ben in alle landen en culturen thuis. Maar ochtendhumeur heb ik zelden begrepen.

Vertel mij eens, waarom hebben we in dit klein landje zo’n groot aantal ochtendhumeurders? Is het omdat ons laagland zo’n klaagland is geworden?

Vervuiling van vrolijkheid vind ik het.

Ik wil best begrip tonen als een dag vervelend begint als de telefoon gaat met vervelend nieuws, of de radio met slecht nieuws of de krant met een irritant bericht of je partner die zeurt of je kind dat schreeuwt of je hond die ook aandacht wil… Allemaal legitiem, maar hou het alsjeblieft voor je en bederf niet ook mijn ochtend.

Beluister hier de column op de website van Goede morgen Nederland.

Ruimte voor Service

Als ik de winkel binnenkom, is de dame geïrriteerd want ze is aan het stofzuigen en ik stap precies op het plekje dat ze net heeft gezogen.

‘Ik zoek een sjaal,’ vraag ik, ‘kunt u mij helpen?’

‘Ik ben aan het stofzuigen, vraagt u maar aan mijn collega,’ zegt ze vriendelijk.

Ergens achterin zie ik een andere dame. Ik vraag haar: ‘Kunt u mij helpen?’

‘Ik ben even koffie aan het zetten, vraagt u maar aan mijn collega,’ zegt ze vriendelijk.

Maar ik ben uitgecollegaat… Er werken maar twee mensen in de zaak.

‘Ik ga weer want er is niemand die mij kan helpen,’ zeg ik bij vertrek tegen de dame die stofzuigt. Ze maakt een gebaar dat ze me niet kan horen vanwege het geluid van de stofzuiger

Het was 17.20 uur.

Nu ben ik veertig en het zal misschien klinken als ouderdomsgezeur, maar vroeger, toen ik als studente in winkels werkte, gingen om 18.00 uur de winkels dicht en waren wij nog aan het schoonmaken en de kassa tellen.

Maar nu begint men daarmee om 17.00 uur, zodat ze om 18.00 uur de deur van de winkel kunnen sluiten en buiten staan.

Zijn dit bezuinigingen, of is het verloedering van de service of nog erger: het krimpen van de economie?

Vrienden die bij mij op bezoek komen uit Istanbul of London kijken hun ogen uit, ‘niemand wil iets verkopen het gaat hier te goed’, de winkelier heeft een attitude van graag of niet, zeggen ze dan.

Gisteren was er weer zoiets.

Ik probeerde een tafel voor vijf personen te reserveren bij het Conservatorium-hotel.

Ik belde en vroeg: kan ik een tafel voor vijf personen reserveren voor aanstaande zondagochtend voor het ontbijt?

‘Ik ga even kijken of dat kan,’ zegt de dame.

Ik wacht vier minuten, ik krijg een andere dame aan de lijn: ‘Waarmee kan ik u van dienst zijn?’

‘Ik wil graag een tafel voor vijf personen reserveren voor ontbijt aanstaande zondag.’

‘Ik verbind u even door.’

Ik krijg een jongeman aan de lijn. ‘Zegt u het maar,’ zegt hij met een vrolijke toon.

‘Nou, je bent al de derde persoon waartegen ik het zeg, ik wil graag een tafel reserveren voor aanstaande zondag voor het ontbijt.’

‘Een ogenblikje graag,’ en ik word verdorie weer doorverbonden.

Ik krijg weer een andere dame aan de lijn en ik flip…

‘U bent al de vierde persoon voor een tafel van vijf personen die ik wil reserveren. Jullie hebben een prachtgebouw, een aanwinst voor Amsterdam, top investering maar het personeel aan de telefoon is zo slecht dat het me niet zal verbazen als het Conservatorium-hotel failliet zal gaan,’ zeg ik.

‘Nee hoor, het gaat hartstikke goed met ons. Sterker nog, de laatste maanden is alles alleen maar volgeboekt, er kan haast niemand meer bij, mevrouw,’ zegt ze in alle rust.

‘Maar goed, waarmee kan ik u van dienst zijn?’

‘Nou, ik wilde een tafel reserveren voor vijf personen, maar laat maar zitten.’

‘Wat u wilt. Dag hoor.’ En ze hangt op.

Economische crisis? Neee, het gaat hartstikke goed met ons, alles is vol, vol, o zo vol, daar kan geen ruimte voor service meer bij…

Beluister hier de column op de website van KRO Goedemorgen Nederland.

Verkrachte ratio

Een vriendin komt vanmorgen vroeg langs om koffie te drinken. Ze rent elke ochtend een blokje, zegt ze, terwijl ik wel acht blokken verderop woon. En dan belt ze soms aan.

Nee, dat is totaal geen reden voor een ochtendhumeur, maar wel wanneer ze over onderwerpen begint waarmee ik mijn dag liever niet wil beginnen.

Maar dat doet een krant vaak ook.

“Wat is het aantal verkrachtingen in Turkije eigenlijk per week?” vraagt ze bijvoorbeeld.

Geen idee.

Ik weet wel dat er in België elke week minstens 56 verkrachtingen worden gemeld, en dat daar maar 4% van wordt berecht en veroordeeld.

In Noorwegen zijn er 16.000 verkrachtingen per jaar. En in Verenigde staten is 20% van de vrouwen ooit wel eens verkracht, en in Nederland 12 %, wat ik best veel vind.

Maar Turkije..nee. Het enige wat ik als laatste nieuws heb gelezen was een verkrachting van een eend.

“Dus jij beweert dat het in Turkije beter is?” zegt mijn vriendin.

Nee, ik beweer niks, ik zeg alleen wat ik weet.

Volgens een onderzoek blijkt 95% van de vrouwen die verkracht zijn instinctief te hebben aangevoeld dat iets niet klopte, maar vaak hebben ze dat gevoel genegeerd, uit beleefdheid of gewoon omdat ze het niet konden beargumenteren met hun ratio.

En ik weet ook dat alle verkrachtingen erg zijn, maar dat het in Iran het allerergste is. Wanneer een vrouw daar verkracht is, dan mag ze kiezen of ze met die man huwt, dan is de schande bedekt, of ze gaat de gevangenis in, omdat ze de man heeft verleid… Hoe ze dat in godsnaam zou moeten doen achter die boerka met tralies en al is me een raadsel.

In Iran staat zelfs de staat een verkrachting toe: om ongetrouwde vrouwen te mogen executeren, zorgde het regime van Iran ervoor dat ze eerst verkracht werden. Executie van maagden is namelijk verboden in het land. De overheid arrangeerde daarom huwelijken zodat de vrouwen ‘legaal verkracht’ konden worden en de doodstraf mocht worden uitgevoerd.

Als maagd sterven is een zonde…hoe komen die mannen dan in godsnaam aan zeventig maagden in de hemel?

Ach, en we kunnen wel zeggen: hier is het beter dan daar of daar is het beter dan verderop, maar het blijft een feit dat een mens soms dierlijke behoeftes heeft die hij niet met zijn ratio kan bedwingen.

De wereld wordt niet gevaarlijk door slechte mensen, maar door toeschouwers die het slechte toelaten.

Bekijk hier fragmenten uit de shows van Nilgün Yerli door de jaren heen.

Uit de voorstelling ‘Weer met Henk’ 2011/20013

Uit de voorstelling ‘De Adem van Eva’ 2008/2010

Uit de voorstelling ‘Bang Bang’ 2004/2006

Uit de voorstelling ‘Held op blote voeten’ 2002/2004

Uit de voorstelling ‘Vreemde vreemdgangers’ 2001/2002

Cabaretière en schrijfster Nilgun Yerli is tien jaar oud als zij vanuit Turkije naar Nederland komt. 28 jaar leeft zij in Nederland en nog steeds wordt zij gezien als gast en dat terwijl zij haar geboorteland ook niet echt kent. Daarom draait zij in dit programma de gedachten om. In Turkije ontvangt zij iedere aflevering een bekende Nederlander. Hoe is het om gast te zijn in Turkije?

Bekijk hier de uitzendingen:

Huub van der Lubbe

Pierre Wind

Alexander Pechtold

Maria Goos

In het programma Bij Yerli aan Tafel gaat Nilgün Yerli in gesprek met bekende Nederlanders en minder bekende Nederlanders.

Nilgün stelt zichzelf en haar gasten verschillende vragen, hoe staat het met de opvattingen van de Nederlanders, zijn we intolerant? En als dat zo is, hoe komt dat? Welke rol speelt de politiek? Wat is ‘anders’ zijn en hoe kijken Nederlanders tegen ‘anders’ zijn aan. En elke week de column van Dolf Jansen.

Er was een man met 3 zoons
Harot, Lebib en Narok

Harot was de oudste en was de rustigste van de drie
Hij hield niet van conflicten
Sociale waarden waren erg belangrijk voor hem

Lebib was de middelste, hij was eigenwijs, overtuigd van zijn eigen waarheid
Hij hield ervan om te discussiëren en stond open voor andere meningen
Maar kon moeilijk compromis sluiten

Narok, de jongste was wild en gepassioneerd
Hij had een enorme doorzettingsvermogen en hield van goed eten en van grote lappen stof en hield niet zo van veranderingen.

De drie jongens wilden niets liever dan geliefd worden door hun vader
En hun vader had ze lief
Maar voor de jongens was de gelijke liefde niet genoeg
Ieder wilde de beste zijn om zo het meeste liefde en aandacht van hun vader te ontvangen

Elk van hen besloten een boek te schrijven over hun vader
Een boek over zijn wijsheid
Over zijn waarden en normen
Over zijn gelijke liefde voor alles dat leeft

De boeken waren geschreven en geprint
En ieder kon lezen hoe groot de liefde van ieder zoon voor zijn vader was
En hoe groot het verlangen naar erkenning

Het boek van Harot was prachtig
Vol met waarden van het leven, en lief hebben en geliefd worden
Om te begrijpen en begrepen te worden
Het boek van Lebib, vonden sommigen beter geschreven
Ook over liefde en begrepen worden, maar in hun ogen, meer verfijnd en beter geformeerd

En er waren mensen die het boek van Narok nog beter vonden want het was heel helder over goed en kwaad.

De regels van Harot’s boek waren modern
De regels van Lebib’s boek waren een beetje gecomplexeerd
En de regels van Narok’s boek waren een beetje te strikt

De familieleden en vrienden en de buren en de collega’s lazen de geweldige boeken
Keer op keer
En voor velen begonnen de boeken een wegwijzer in het leven te worden
Het begon langzaam een levensopvatting te worden, een opvatting met regels en wetten wat voorheen er niet was
De boeken waren voor velen een voorbeeld voor rechtvaardigheid, en de waarheid over het leven
En voor sommigen vormden de boeken een balans tussen hart en verstand

Maar…..er vond een driedeling in het volk plaats
De mensen begonnen te denken, te uiten en te leven op drie verschillende manieren

Op een dag vroeg de vader de drie zonen bij elkaar te komen
Hij zei: we moeten praten
Er is wat bozigheid en verwarring onder het volk

Ik vroeg de mensen welke van de drie boeken het beste was
Maar niemand kon kiezen
Sommigen vonden Narok de beste en anderen Lebib en weer de anderen vonden Harot’s waarheid de enige waarheid.

Maar vader, wat vindt u? Vroegen de drie zoons, want daar ging het ze uiteindelijk om.
Vader keek en glimlachte zonder een antwoord te geven.

De drie zoons hadden de leeftijd bereikt om te trouwen
Ze verlieten alle drie het huis om het leven en de mensheid te ontdekken

Lebib was het leven en de liefde aan het ontdekken
Mensen hielden erg veel van zijn boek
Er waren al 2.6 miljard liefhebbers van zijn boek
Maar velen beoefenden de liefde uit het boek, slechts in woorden en verhalen en in gedachten en in verlangen maar in werkelijkheid waren velen bang om lief te hebben en liefde te ontvangen
In Lebib’s boek stond: als je een klap krijgt toon dan je andere wang
Maar dat werd zelden gedaan
Hij zag heel weinig medelijden en liefde in de tijden van woede
Terwijl hij heel helder had geschreven, de ware hoffelijkheid uit zich in de tijden van woede en wanhoop
Hij begon te twijfelen aan zijn eigen boek.
Misschien was het boek van zijn broers toch veel beter..
Narok had een goed leven, hij was erg behulpzaam voor het volk

Had 4 vrouwen, want er was overschot aan vrouwen en weinig mannen dus vond hij 4 vrouwen per 1 man een goede oplossing om de vrouwen toch onder de hoede te nemen en voor ze te zorgen
Daar kwam ook bij dat vier vrouwen samen 1 perfecte vrouw vormden
De ene was poëtisch, de andere geil, de andere een zeurpiet en de andere een wijze engel
Wel waren er mannen die 1 vrouw al teveel vonden laat staan 4, en die lazen liever het boek van Lebib

Er waren zelfs mannen die helemaal geen vrouwen wilden maar alleen maar mannen
Maar die konden helaas geen enkele boek vinden die dat goed keurde..

Narok wilde al zijn vrouwen gedekt, dit ter bescherming van kou en hitte
Maar de vrouwen vonden dat hele bedenktijd wel een beetje overdreven
Hij zei wel : ‘in vrijheid’, maar je kon merken dat hij het wel heel graag wilde
Soms leek het meer op een kluis dan bescherming
Het leek alsof Narok genoot dat hij het alleen recht had om ze te zien
Het bedekken was niet bedoelt om daarmee de vrouwen onderdrukken
Het was nooit de bedoeling om het als symbool of als uniform te gebruiken
Slechts om bescherming te bieden
En toch begon het uit de hand te lopen

Ook Narok begon zich af te vragen of zijn boek wel zo goed was,
Hij had zijn boek vrij vrij geschreven, zo vrij dat ieder het kon interpreteren naar zijn kunde en gevoel en warden en normen
Men beoefende zijn filosofieën op hele andere wijze, soms veel en veel anders dan dat hij het had bedoelt
Mensen kunnen van een boek houden
Ze hebben allemaal gevoel maar verschillende manieren om het gevoel te uiten
Men begon langzaamaan de overkomsten onderling te vergeten en te discussiëren en soms zelfs te vechten over de verschillen
En vergaten de belangrijkste boodschap in het boek: heb elkaar lief in je verschil

Misschien waren de boeken van zijn broers wel veel beter

De oudste zoon Harot
Zag in het leven vele verloren mensen
Mensen met boosheid en gevuld met woede
Mensen die niet meer durfden te geloven in liefde of in elkaar of het aller ergste in hun zelf Verbitterde mensen
Mensen die eerst kracht haalden uit elkaar en familie en het boek van Harot
Waren nu weggezonken in twijfel en angst voor het geloof en elkaar
Misschien waren de boeken van zijn broers wel veel beter.

De drie broers waren verward
Ze geloofden in hun eigen boeken
Maar de aanhangers van de boeken vertoonden verloren en agressief gedrag

Dus gingen ze naar hun vader en vroegen hem:

Vader, welk boek toont het geduld, de wijsheid, liefde, begrip van uw het beste?
Vader sprak:

Ik heb jullie Norak, Lebib en Harot genoemd, als je het omgekeerd leest is het
Koran, Bijbel en Torah
Het gaat niet om het beste boek
Het gaat om het beste leven

Durf lief te hebben en geliefd te zijn
Maar vooral heb elkaar lief juist in je verschil Dat is het belangrijkste

En voor mij geldt
Dat ik elke dag een andere gezicht heb
Soms een Jood
Soms een moslim
En soms een Christen
Alleen maar om in ieders hart te passen
Maar men zou mij lief moeten hebben ongeacht wat ik ben en wie ik ben
Maar slechts een levend wezen ben

De drie zonen konden maar geen genoegen nemen met deze wijsheden
Ze hadden het liefst gehoord welk boek het beste was
En op dat moment zagen ze in de verte iemand aankomen
Ze herkenden de persoon vaag maar wisten niet wie het was
En toen ze heel dichtbij was
Herinnerden ze haar allemaal van heel vroeger

Lieve zoons, vergeef mij,
Vergeef mij dat ik jullie achterliet
Vergeef mij dat het mij teveel werd en dat ik vertrok
Vergeef mij dat ik jullie mooiste jaren heb gemist
Vergeef mij dat ik mijn taken niet heb volbracht
Vergeef mij dat ik jullie vader niet meer aankon
Dat hij zoveel liefde preekte maar het niet altijd kon waarmaken
Vergeef mij dat ik niet geduldiger
En begripvoller was
Vergeef mij vooral dat ik geen goede moeder was

De zonen keken elkaar aan, Lebib en Narok keken verbijsterd en ook een beetje kwaad
Maar Harot haalde een briefje uit zijn broekzak
Deze brief heb ik altijd bewaard,
Dit was mijn steun en toeverlaat
Het gaf me hoop en zin in het leven
En dat was jou gedicht voor mij geschreven
Alleen daarom al vergeef ik het je moeder
Want ik weet dat je van mij houdt en ook van mijn broers
Wat staat er dan in vroeg Lebib?
Waarom heb je het ons nooit vertelt vroeg Narok?

Ik wilde jullie niet nog verdrietiger maken door het voorlezen en mama nog meer te doen missen
Lees het voor vroeg Lebib.
En Harot las voor:

Mijn zoon wees nooit iemand die niet durft
Wees nooit bang
Laat je enige angst het hebben van angsten zijn.

De liefde die ik voor jou voel;
het gevoel dat jij geeft,
de hoop het vertrouwen,
alles wat ik in het leven zoek.
Jij maakt het waar dat het bestaat
Jij zorgt ervoor dat mijn hoop uitkomt.
Jij maakt de illusie werkelijkheid
Jij geeft aan dat magie bestaat dat wonderen boven ons begrijpen staat.
Jij, bent de engel waar de Koran, de Bijbel de Thora het over heeft.
Jij maakt het waar dat al het kwaad overwonnen wordt door liefde
Jij bent de hoop
En de liefde
En het verlangen
En het mysterie
Jij bent de passie
Jij bent de angst
Jij bent de vraag
Maar ook het antwoord
Jij bent de melancholie van het verdriet en de lach
Jij bent mijn nacht en de dag
Jij bent mijn kind maar nimmer mijn bezit
Jij bent mijn verantwoordelijk maar nimmer mijn verplichting
Jij bent mijn familie maar mij niets verplicht
Jij bent zoveel
Maar bovenal
Jij bent

De zonen besloten om het te gaan vieren :

Mama was terug!
Ze gingen de kalf slachten
Er was muziek en wijn
Narok dronk geen wijn
Dat was minder fijn
Maar laten we wel zijn
Niet iedereen drinkt wijn
Dan drinkt je toch wat sieder sap liefje mijn
Zei mama lievelijn
En zo geschiedde

En toen kwam papa binnen
Hij was verontwaardigd en verdrietig en vol van pijn

Want niemand had ooit een kalf voor hem geslacht
Niemand had feest gevierd voor zijn aanwezigheid
Hij had ze al die jaren in zijn eentje verzorgt
Die vrouw, die hun moeder moest zijn had ze verlaten
Hij had er helemaal alleen voor gestaan
En nu bij het ontdekken van haar bestaan
Lieten ze het verleden maar gaan

Vader was boos
Dit werd hem te veel

En toen zei Lebib;
Maar vader, u leerde ons vergeven
U leerde ons lief hebben
Juist in ons verschil
Dat wij geen kalf slachtten voor u
Was misschien wel omdat we u voor lief namen
Zo lief dat we het soms misschien wel vanzelfsprekend vonden dat u er was
Dat was geen redden om het te vieren
Noch met een kalf of kip of geit

Maar we hebben elke dag gebeden in dankbaarheid
Voor uw aanwezigheid in ons leven
Want zonder u hadden we het niet kunnen redden

Wat moeder deed was slecht
Maar ook zij heeft leed gekend
En nu ze het leven heeft ontdekt
En weer is teruggekeerd
Zijn we meer dan gefortuneerd

Vader wilde het liefst vertrekken
En ieder zoon een deel van de wereld schenken
Waar ze het boek van de zonen aanhingen
En wilde het liefst ieder deel van de wereld een ander taal geven
Zodat men veel moeite moet doen en tijd moeten investeren om elkaar te begrijpen
Hij wilde ze straffen maar op een liefdevolle manier
En dan kon de moeder
Haar leven lang hoppen
van het ene land naar de ander
Om daar aan moraal te shoppen

En zo geschiedde…

En sindsdien zijn we alleen maar bezig met deze straf
De grenzen en de geloven en de oordelen wat daaruit voortkomt…
Daarom heb ik een wereld volkslied voor u

Om ons te bevrijden van het besluit
Van een verdrietige verongelijkte vader…