by Nilgun Yerli 11 June 2013

 
İn Turkey it is for young and old a time to discuss. To listen to each other to express words without blame, without threats, without burning fingers.
 
While I was living in Turkey at the age of 8 there was a fight between left and right ideologies. One day on my way to school in Ankara a large group of militant boys pulled me to one side and said are you for ‘Left’ or ‘Right’ I had no idea at that age what they were talking about. While crying with fear I said ‘I’m for Besiktas’ to which they smiled and said ‘Oh!! She’s one of us!’ and let me go.
The Journalist ‘Abdi İpekci’ was murdered, writers were imprisoned, everyone had a fear to express their true ideas and thoughts.
At home we had huge posters of the peoples ‘CHP’ everywhere. My father gave me a large framed portrait of ‘Ecevit’. The poster was bigger than me and he took a picture of me with Ecevit. 
Thanks to ‘Ataturk’ you will always enjoy freedom as a woman and now thanks to ‘Ecevit’ I said ‘But Dad!’ he said ‘No if’s and But’s You will understand what I mean when you grow up.’ 
As a little girl I had no idea what my father was talking about . He continued ’Never forget we are the children of ‘Ataturk’ we are democrats and socialists. We are for justice.’ Big words for such a little girl of eight like me.
As time passed I grew and the more I grew the bigger the words became. One day I became a member of the AKP party of Prime Minister Erdogan. The day I joined my Uncle phoned me and said ‘Your father must be turning in his grave you should be ashamed of yourself’ . My sister did not speak to me she said how can you ‘ We have democratic blood running in our veins’. I was in an identity crisis. What was it that I had done so wrong? I did not understand.
Reason why I became a member? 
After living for 30 years in the Netherlands I was fed up with we and them. The locals and the foreigners. When I arrived in Turkey I realized that there was a much bigger game of we and them being played . Much bigger than what I experienced in the Netherlands. I had left Turkey in 1980’s in a game of Left versus Right and now arrived back in 2006 in a game of ‘Miniskirts’ versus the ‘Headscarf’. Liberals versus Conservatives. Both groups were afraid of each other. The people were afraid of their own religion. Afraid of abuse of religion, afraid of the integration of religion in the legal system. Religious faith is personal it should never be used to rule. But fear on both sides grew into discrimination and rage as each side did not want to understand or tolerate the other.
Turks against Turks.! 
I wanted to know what the others were. I joined the AKP party and remained a member for three months. I saw and heard many things which made me very happy but also some things troubled me. Every one in the party had their own agenda. There were many democrats and liberals in the party, but also radicals, fundamentalists, opportunists and also idealists. It was a mosaic of the country. I came saw and I left the party. Politics is not for me. I missed my stage my theater my public, I missed The Netherlands therefore I returned.  
Here I am seven years later .In Turkey it is time to argue with the young and old. To listen to each other to express words without blame, without threats, without burning fingers. Turkey has never learned to Debate. Everything your Father said, the teacher said, the imam said, the Minister said, the President said had to be accepted you could not argue against it. It was not respectful it was culturally not accepted. To achieve a true democracy humanity might need clashes. I also know of no revolution without sound. But one should not confuse facts with fears.  
Turkey is not a totalitarian regime. The prime minister was elected with well over a %50 vote of the electorate. That means one out of very voting Turk voted for him. What is happening in Turkey is therefore difficult to understand. Usually bad economics leads to a poverty stricken discontent populations. But prosperity and freedom have never been at these heights. The country has never performed economically so well.  
The new social media had a domino effect , everybody suddenly expressed their own opinions which escalated from action to a nuclear reaction. It is good to express and share but in the new social media system there is no room for argument . You are either for something or against it. You either hate or Love. Digital system is either 1 or 0. (1)Yes I think Prime Minister Erdogan has done a lot for the Turkish economy which is prospering .(0) No I don’t agree with all his statements and way of handling things. But Life and my opinions are not a court of justice!  
It’s a shaky period for Turkey and Prime Minister Erdogan is put to the test. Is he really a democrat or is he using democracy as a tool to achieve his goals? I am not an Erdogan specialist I am not an AKP specialist. I am no longer a member of the AKP management and I am certainly no Turkey specialist. But I am a specialist in expression , empathy, love and understanding the differences between people. And I am still a little girl with many experiences but not always understanding or knowing everything .  
Prime Minister Erdogan both the strength and weakness of his own party and therefore Turkey. The opposition is very weak and not powerful enough to stand up and speak on behalf of the people. The people see that and maybe that is the reason why they took the matter into their own hands to speak out..

De debuutroman van Nilgün wordt verfilmd!

Meer informatie binnenkort.

Beluister hier de column op de website van ‘KRO Goedemorgen Nederland’.

Vrijheid

Nederland: de eerste maandag van de maand met de sirenes, Prinsjesdag op de derde dinsdag van september, aswoensdag, witte donderdag, blauwe maandag, gehaktdag, koopzondag, Koninginnedag, Koningsdag, Arbeidersdag, Dodenherdenkingsdag, Bevrijdingsdag… dag dag dag…

En deze week hebben we 5 van die dagen ineens… Het is me het weekje wel.

Mijn Koningsdag begon op 29 april in Albert Heijn, toen de vrouw achter de kassa vroeg of ik een wup wilde. Ik vroeg: een wup? Ze deed alsof ik achterlijk was dat ik daar nog nooit van had gehoord. Dat hoorde toch bij het koningshuis? Maar wat heeft Koningsdag met een wup te maken? zei ik. Het slaat nergens op, het heeft geen enkele symboliek. Het is toch achterlijk dat een bedrijf als Ahold zo’n oranje beest inzet, het is een belediging voor de koning. Alsof ze spotten met Willem Alexander.

‘Kijk, die wup heeft ook nog een kroontje,’ zegt mijn giechelende vriendin. ‘Eigenlijk lijkt die wup wel een beetje op Willem Alexander. Het fijne is: als je man zo lelijk is, dan hoef je niet bang te zijn dat hij vreemdgaat,’ zegt mijn vriendin ironisch. Ze is net aan het bijkomen van haar scheiding, mede door vreemdgaan van haar man.

Mijn tante uit Turkije die nu bij mij is… nee niet als illegaal, we hebben er al genoeg lijkt me, en daar zitten we al met onze handen mee in het kroeshaar, dus niet nog meer illegalen, er zijn grenzen…

Nee, mijn tante is hier om de Keukenhof te bewonderen, ja dat soort buitenlanders bestaat ook nog… Maar nu verwondert ze zich vooral op mijn gesprek met mijn vriendin.

Ze zegt: ‘ Je kunt toch niet zomaar zeggen dat de Koning lelijk is. Hij is een koning, een staatshoofd.’

‘Ja maar dat kan hier allemaal hoor, we leven in een vrij land, we mogen alles doen en zeggen wat we vinden, denken en zelfs níet denken,’ zegt mijn vriendin.

‘Maar dat is disrespect, het is een belediging en onaardig,’ zegt mijn tante verontwaardigd.

‘Ja, maar het is wel mijn mening, en ik heb het recht om mijn mening te uiten,’ zegt mijn vriendin vrolijk.

Jaaa… Nederland is een vrij land. En dat gaan we vieren op 5 mei.

Maar op 4 mei herdenken we eerst wat de mensen elkaar hebben aangedaan om hun eigen vrijheid te vergroten – want laten we eerlijk zijn, Hitler gebruikte ook zijn vrijheid om te zeggen en te doen waar híj zin in had.

om hun eigen vrijheid te vergroten? En Hitler deed nog wel meer dan zeggen wat hij wilde

Vrijheid wordt, met andere woorden, soms onderschat in waarde, maar overschat in zijn grenzeloosheid.

Beluister hier de column op de website van ‘KRO Goedemorgen Nederland’

Lieve Willem Alexander. Omdat je zelf hebt aangegeven dat je het protocol niet zo belangrijk vindt, durf ik je zo te noemen..

Democratie is niet het antwoord, maar totdat je iets beters verzint zul je het ermee moeten doen, zei Winston Churchill ooit.

Democratie… volksheerschappij. Goddank is dat zo’n beetje ons enige praktische recht het stemrecht… want anders werd het een zooitje, blijkt nu.

Ik wil je mijn diepste excuus aanbieden namens het Nederlandse volk. Dat dat juist van mij komt, geboren in Turkije en gepolderd in Nederland, is misschien raar, maar iemand moet het doen.

Het is hoe dan ook gênant dat het eerste cadeau van het volk aan jou zo verpest is.

Of het nu een cadeau van ons naar jou, of van jou voor het volk was, is voor velen niet zo duidelijk, maar hoe dan ook, het is verpest.

Kunduz-akkoord, Rutte-Samson-akkoord, begrotingsakkoord, hypotheekrenteaftrekakkoord en het Lenteakkoord… Terwijl we een land zijn met zoveel akkoorden, konden we het maar niet eens worden over de akkoorden van een lied. Ons koningslied.

Daar sta je dan, ben je er klaar voor? Uiteraard is dat een retorische vraag, want niemand is eigenlijk echt geïnteresseerd in het antwoord.

Nee kun je immers niet zeggen, en ja betekent niets nieuws.

Omdat ik niet weet wie het lied, precies voor wie zingt, heb ik de personen zelf er maar bij verzonnen, en toen moest ik toch echt huilen.

‘Ik zal waken als jij slaapt’: dat zou zomaar je oma Juliana kunnen zijn.

‘Door de regen en de wind zal ik naast je blijven staan’: een meesterlijke zin voor Maxima

‘Hou je veilig zolang ik leef’: je moeder Beatrix

En de drie vingers, dat zijn dan dus de drie belangrijke vrouwen in je leven.

‘Ik zal strijden als een leeuw’ moet dan een zin van jouzelf zijn, jij moet toch ook iets zeggen…

Eigenlijk moet het liedje dan stoppen, nog vóór de rap… maar als je iedereen wilt dienen dan dien je uiteindelijk dus niemand.

Het blijft een lied met een smaakje.

De smaak van oranjebitter.

Op zich wel kloppend.

Oranjebitter: dat woord zegt alles over ons landje.

Hoe dan ook, nog drie nachtjes slapen en dan: hiep hiep hoera voor onze koning.

Warme groet met een feestakkoord,

Nilgun

Beluister hier de column op de website van ‘KRO Goedemorgen Nederland’

Aandacht:

Ik wil ook even wat zeggen; wij surinamers komen echt niet meer voor in al die debatten.
Alsof we niet bestaan.
Het gaat alleen nog maar over de moslims, dus Turken en Marokkanen…
maar ik zal je zeggen wij zijn er ook nog.
En we willen aandacht!
We hebben het nog even geprobeerd, met de koets van de koningin.
Maar behalve Pauw & Witteman en een paar kranten gaf verder niemand aandacht aan ons.
Jullie hebben het koetsverhaal toch wel meegekregen?
Op de koets die onze koningin elke jaar gebruikt voor Prinsjesdag staat een schilderij uit de tijd van de slavernij.
Nu kun je zeggen: wie het verleden vergeet, is gedoemd om het te herhalen… dus we willen het niet vergeten en elk jaar eraan herinnerd worden: onze stukje geschiedenis met schade en schande in de ogen blijven kijken.
Dat is een theorie, is een mogelijkheid, maar om er nou mee te gaan pronken op een koets, alsof je trots bent op de slavernij, dat vinden wij Surinamers te ver gaan.
Daar hebben we wat over gezegd, maar niemand trok zich daar iets van aan; inclusief de koningin, bijna ex-koningin.

Waar is die goede oude tijd gebleven dat al die Surinaamse jongeren werden geïnterviewd?
Dat al die Surinaamse oudjes werden gefilmd om te zien hoe ze dachten en leefden?
Waar is die tijd van aandacht gebleven?
Echt hoor, het feit dat het stil is om ons heen, wil nog niet zeggen dat het goed met ons gaat.
Wij hebben ook onze problemen!
Laat dus die Marokkanen en Turken even met rust.
Kijk ook eens naar ons.
Geef ons wat aandacht.

Alhoewel het deze week wel heel erg over Thatcher en Putin ging
Ik kan er maar niet bij dat de Schotten gingen dansen van blijdschap om de dood van Thatcher; van ijzer of niet, het blijft een mens, en de dood blijft verdrietig. Die mensen moeten zich schamen.

Ik heb me wel suf gelachen toen ik las dat de dochter van Putin gewoon hier bij mij om de hoek in Voorschoten woont, dat hebben ze al die jaren goed geheim weten te houden!
Een van mijn buren zei nog dat hij weleens iemand had gezien bij Albert Heijn dat op Putin leek, maar je ziet wat je gelooft, en omdat je zeker geen Putin verwacht in Albert Heijn denk je hooguit dat die man een beetje op hem lijkt…

Wie weet welke belangrijke mensen nog schuilen in ons land
Ja het is zo klein dat men geen grote dingen verwacht, en daarom juist is Nederland een goed schuilland, ik zeg het je!

Maar goed, nu het deze week zo veel over Thatcher en Putin ging, heb ik de Marokkanen niet kunnen volgen.
Hoe gaat het eigenlijk nu met de Marokkanen?

Lesbos

Hallo, mag ik ook wat zeggen?
Of heb ik niets te zeggen?
Is het beter als grote mensen alles over mij zeggen?
En ik moet zwijgen?
Want ik ben een kind, wat weet ik er nou van?
Grote mensen weten wel wat goed voor mij is.
Hun wens is mijn lot!
Als kind mag je alleen wensen bij de Sint, maar iets zeggen waar een beslissing aan hangt… Dat kan niet!
Dat mag ik pas als ik 18 ben.
Maar nooit mee mogen beslissen en opeens op je achttiende geacht worden goede beslissingen te nemen… Ja, logisch dat jullie volwassenen dán vaak net de foute dingen besluiten.
Ik heb nu al weken aangehoord wat jullie van mijn situatie vinden.
Het enige wat men over mij vraagt is: hoe gaat het met hem?
Niemand vraagt: hoe voelt hij zich?
Ik voel me kut… ja, ja, niet zo netjes van mij, ik weet heus wel dat dit een geslachtsorgaan is, ik heb namelijk twee moeders, dus ik weet er alles van.
Maar dat mijn moeders alleen maar worden beoordeeld op hun geslachtsorgaan, en niet op hun gevoel en op de liefde die ik krijg, dat valt me zwaar.
Dan vraagt de media: is hij veilig?
‘Ja hij is veilig, is ondergedoken’.
Wat betekent ondergedoken eigenlijk? In 2013, een tijd waar vrijheid heerst en we pas met 4 mei de ondergedokenen herdenken?
Nee, dit was onderduiken voor de mediahype.
Er WERD wat gezegd en geschreven over mij, tjonge jonge.
En het ging alleen maar over mijn moeders.
Toen ik hier pas kwam, had ik niets in de gaten. Twee vrouwen die mij alle liefde, tijd, ruimte en genegenheid gaven waar ik zo naar verlangde, dat was alles wat ik wilde.
Dus ik voelde mij gelukkig.
En toch miste ik mijn eigen moeder ook.
Je kunt van mij niet verwachten, nu ik liefde kreeg van anderen, opeens mijn moeder er niet meer toe doet.
Ik kom uit haar buik, ik heb een eeuwige verbintenis met haar en haar cultuur, dat begrijp je toch ook wel hoop ik… zelfs ik als kind begrijp dat nog.
De dag dat ik ga ontdekken dat mijn twee nieuwe moeders ook seks met elkaar hebben, wordt een zware dag, want daar heb ik nooit aan gedacht. Ik heb ook nooit geweten dat dat kon, pas nu, dankzij de media, ga ik erover nadenken.
Lesbisch… ik dacht dan alleen aan het eiland Lesbos in Griekenland waar ik vaak met mijn moeders op vakantie ga.
Hoe dan ook, ik wil jullie… nu jullie eindelijk stil zijn, laten weten dat ik heel veel van mijn drie moeders hou, en dat er dan twee samen slapen vind ik helemaal niet erg, mijn Turkse moeder sliep ook weleens met haar vriendin, en wat er dan in zo’n bed gebeurt, dat interesseert mij eigenlijk totaal niet, want ze zijn allemaal hetzelfde wanneer ze opstaan.
Een vrouw, een vriendin, een moeder. En ik heb er drie, wat een zegen!
Dat wilde ik nog even kwijt.

Beluister hier de column op de website van ‘Goede morgen Nederland’

Paaseieren:

Het is vandaag de enige echte Goede Vrijdag, voor christenen en niet-christenen. Maar zo goed is die vrijdag ook weer niet, want Goede Vrijdag is de dag dat Jezus gekruisigd werd.

Gelukkig stond hij op Eerste Paasdag weer op, en misschien is die vrijdag daarom zo goed, omdat God zijn zoon voor de zonden van de mens heeft opgeofferd. En daar zijn we God erg dankbaar voor.

De mensheid is er ook erg op vooruit gegaan – het gaat sindsdien heel goed met ons. Nietwaar?

Moslims vieren ook Pasen, maar om een hele andere reden, namelijk vanwege de lente, waarin alles opnieuw begint.

Jaaa, de lente, weet u wel, de lente van -4 of -5 graden, niks geen nieuw begin, het is een vicieuze cirkel van de kou, kou en nog eens kou.

Joden vieren ook Pasen, maar weer om een andere reden: zij vieren de uittocht uit Egypte. Ze hadden daar als slaven gewerkt, en bij het wegtrekken speelde bij hen het schaap een grote rol. Ditzelfde schaap slachten de moslims weer tijdens het Offerfeest.

Eigenlijk hebben joden en moslims zoveel gemeen. Joden en christenen hebben pas echt een pijnlijke geschiedenis, maar nee, joden en moslims schoppen liever tegen elkaar, waarom is mij een raadsel. Wellicht is het een vorm van projectie waar Freud een verklaring voor zou hebben gehad.

Maar goed, het is Goede Vrijdag, en dan hebben we het over goede dingen.

Zoals paaseieren.

Het was 1980. Met mijn eerste Pasen in Nederland had ik  43 eieren gevonden.

Er werd verteld dat we eieren moesten zoeken, en degene met de meeste eieren zou het grootste chocolade-ei winnen. De school had alle kinderen uitgenodigd om, om 11.00 uur eieren te komen zoeken, maar ik als slim 10-jarig Turks kind dacht :als ik nou om 10.00 uur ga, dan heb ik alle eieren. En dat heb ik dan ook gedaan.

Toen om 11.00 uur alle andere kinderen kwamen en geen eieren konden vinden, keken alle meesters en juffen mij heel boos aan, met een blik van: hè, die Turkse kinderen zijn ook niet echt slim… werden ze maar opgevoed door een lesbisch stel, dan leerden ze tenminste nog wat. Ja, dat zag je ze denken, toen al, in 1980.

Hoe dan ook, ze hebben mij sindsdien nooit meer uitgenodigd voor de zoektocht naar eieren.

Ik wens ieder hele fijne Pasen toe. En pas op uw eieren… misschien ben ik wel in de buurt!

Luister hier de column op de website van ‘KRO Goede morgen Nederland’.

Verzoenen is ver te zoeken

Stel, je leert als buitenlander het woord kussen. En dan blijkt dat kussen een dubbele betekenis heeft: kussen om op te slapen en kussen met de lippen. Wat je overigens ook samen kunt doen op een kussen!

En het wordt nog moeilijker; het woord kussen kan namelijk worden vervangen door zoenen. Dan weet je dat zoenen en kussen hetzelfde, maar ook iets anders is. Vervolgens ga je door met de taal en dan ontdek je het woord vérzoenen.

Nee, dat is niet zoenen in de verte, maar weer iets heel anders, namelijk, volgens Van Dale: weer tot vrede brengen.

En dan blijkt dat zoenen veel gemakkelijker is dan verzoenen. Het woord klopt dus toch: het VERzoenen ligt verder dan je hoopt.

Om te zoenen heb je twee mensen nodig. Ik zeg altijd: geluk is net een zoen, je moet het delen om ervan te genieten. Maar om echt te verzoenen heb je wel heel veel nodig. Soms een heel gezin, of een hele afdeling collega’s, of je buren, of misschien je vriendenkring, of je hele verleden, of het hele land waar je geboren bent of waar je bent aangekomen.

En soms is het nóg moeilijker, wanneer je ontdekt dat de werkelijke verzoening binnen in jezelf zit. Hoe vergevingsgezind ben je? Ben je sterk genoeg om los te laten? Laat je het los en laat je het niet vallen? Of laat je het vallen en laat je het niet los? Hoe ga je daarmee om? Ga je er überhaupt mee om? Of laat je het gewoon? Of gebruik je de uitweg: ‘Ik zie wel’? De uitweg zonder weg?

Alle theorieën over chakra’s en die van Chopra: ze klinken allemaal even mooi, maar zie ze maar eens toe te passen wanneer je je scheel ergert.

Ik heb bijvoorbeeld buren die over alles klagen.

Ik zette een muurtje om mijn tuin om het geluid van de auto’s niet te horen; mijn buren klaagden en de muur werd een Berlijnse muur – het werd een groot drama en de muur moest weg. Toen plantte ik coniferen, maar mijn buren hadden via internet en de satelliet gezien dat de bomen wel 50 centimeter op de grond van de gemeente waren gepoot, en 200 coniferen moesten eruit en opnieuw worden geplant.

Ik liet een hek maken, en het licht van het hek irriteert ze.

Ik parkeer mijn auto op straat, en dat vinden ze vervelend.

Wat is dat toch in dit land? We zitten zo in elkaars straat, land, op elkaars lip, in elkaars ogen, dat laagland klaagland is geworden.

Maar er is wel een voordeel… ik ben echt geïntegreerd, want ook ik klaag me soms suf.

En me verzoenen met de buren? Er is altij hoop..

Beluister hier de column op de website van ‘KRO Goede morgen Nederland’

Vrouwendag

Bij ons thuis heeft mijn man altijd het laatste woord. In een zin: zoals jij wilt, schat.

Dat is een fijn laatste woord.

Zoals ik het wil.

Feminisme, misschien een beetje doorgedraaid.

We zijn zo gelijk aan de man, maar toch ook net ietsje meer.

Een jongen krijgt een auto-ongeluk, hij wordt met spoed naar het ziekenhuis gebracht, in de operatiekamer ziet de chirurg de jongen en schreeuwt: ‘Hij is mijn zoon!’

Wie is de chirurg..?

Heeft u binnen één seconde gedacht: de vader? Zo ja, dan is de vrouwendag ook geschikt voor u.

Het is natuurlijk eigenlijk zwaar gedateerd, en niet meer van deze tijd.

We zijn inmiddels immers echt wel gewend dat vrouwen hoge functies bekleden, en gelijk zijn aan de man, soms misschien zelfs iets je meer… maar wellicht blijft de behoefte voor aandacht aan de vrouwen altijd bestaan.

Ik begrijp dat ook wel.

Wij vrouwen kunnen alles ook heel goed. En dat willen we erkend hebben.

We maken betere keuzes, we zijn goed in beslissingen nemen, we doen de boodschappen, we koken, we fietsen, we verdienen geld, we richten huizen in, we richten ons op, we proppen ons huis vol met Blokker hebbedingen die functioneel lijken, maar uiteindelijk gewoon als troep de lades vullen.

Man, man, man..wat zijn wij vrouwen toch goed.

Het feit dat we op hoge hakken kunnen lopen is natuurlijk al een talent op zichzelf – welke man doet dat nou na?

En dan uren erop lopen, dansen, werken, sjouwen… alleen maar omdat dat er mooi uitziet.

Vrouwen… man, man, man… breek me de bek niet open.

We zijn echt fantastisch, we zijn én moeder én vrouw, én geliefde, én vriendin, en de schoonmaakster, én hoer én dochter, en oma, én de kok, én de secretaresse, en de minnares én de serveerster.

Een combimagnetron, die van alles wil doen, maar uiteindelijk niet echt aan zichzelf toe komt… En ja, dat doen we echt allemaal onszelf aan.

Omdat wij vinden dat we het beter kunnen, en dat is nog waar ook… Jaaa, ik ben er ook een!

Stressbestendig zijn we niet echt, lijkt het, maar dat zijn we natuurlijk wel.. en een beetje stress van al dat hooi op je hele bestek is ook een logisch verschijnsel.

Yoga is onze beste vriendin… we hebben geen tijd meer voor elkaar, maar een uur mediteren pept ons weer op.

Vrouwvriendelijk?

Nee… als ik een man zou zijn, zou ik liever homo zijn, want vrouwen… man, man, man… wat zijn we lastig.

Zo lastig dat ze er een dag voor verzonnen hebben… want aandacht komen we gewoon jaar in jaar uit tekort.

Waarom denk je dat er geen mannendag is… die hoeven blijkbaar niet zo nodig.

Over 50 jaar, wanneer de vrouw alles heeft overgenomen, komt er wellicht ooit een mannendag. Want dan willen ook zij hun rechten erkend hebben.

Ik wens iedereen een geweldige vrouwendag toe! Geniet van de vrouw naast je, en geniet van de vrouw in je!

Luister hier de column op de site van ‘KRO Goedemorgen Nederland”

Verkleinwoorden:

Nederland is een klein landje. Maar groot in denken en doen.

En daarmee houdt groot op. Verder wordt alles hier verkleind.

Ik heb bijvoorbeeld vrienden, die een feestje geven. En als je naar zo’n feestje gaat, dan neem je een bloemetje mee. Of een cadeautje, in ieder geval een aardigheidje. En op zo’n feestje krijg je een kopje koffie of een colaatje.

In de hele wereld heet het gewoon cola, maar bij ons een colaatje.

Waarom verkleinen we alles?

Misschien omdat Nederland een klein landje is.

Of omdat we zuinig zijn.

Of al blij met een beetje.

Of niet zulke grote verwachtingen hebben van het leven en van onszelf.

Of juist weinig verwacht om maar niet teleurgesteld te worden – want dat zijn we vaak… bang om teleurgesteld te worden. Dus dan maar liever niks verwachten.

‘Verwacht maar een beetje, en als het meer wordt dan is dat meegenomen,’ is misschien wel een stil soort motto in dit land.

Alhoewel… stil??

‘op zo’n feestje vind ik de hapjes karig en zo’n gefrituurd vlammetje vind ik vaag en vraag wat er in zit. Niemand weet het en dan zeggen ze:

‘Nil, je verwacht te veel’.

Ik mag toch wel iets verwachten? Op zijn minst dat ik weet wat ik eet?

Neehee, veel te veel verwacht.

Wat je eet, is niet wat je denkt en wat je ziet is niet wat je hoopt, wat je krijgt is niet wat je verwacht, dus het ligt aan jou… jij verwacht gewoon te veel.

Een verwachtingetje is een dingetje.

Zelfs de zon heet hier het zonnetje..

Ik begrijp het wel: voor niets gaat het zonnetje op hier.

Aha… Dus toch zuinigheid?

Misschien heet het zonnetje omdat het maar zo weinig schijnt.

Of: ‘Kom maar een hapje eten,’ zeggen mensen rustig.

Mag het ietsje meer zijn? denk ik dan.

Als ik een treinkaartje koop, zeg ik: ‘Een enkeltje Maastricht,’ en niemand kijkt ervan op. En…kel…tje Maastricht… man, dat is 350 kilometer verderop!

Ik heb een klein groepje vrienden en die vragen mij of ik eventjes wil komen helpen verhuizen. Eventjes…dat schept noch veel verwachtingen, noch bezwaren… het is maar ‘eventjes’, maar dat duurt dan uren.

Of verkleinen we alles om dingen milder te maken? Gehaktballetje…om de waarheid achter het gehakt te verdoezelen.

Nee, dat is te ver gezocht.

We zijn een eerlijk landje.

Alles wordt grondig bekeken en goedgekeurd.

Toch?

Keurmeesterstempels zie ik vaak op de verpakkingen.

Maar hoe gaan die keuringen dan?

Of is het gewoon een stempeltje dat je als producentje kunt kopen, net zoals wij burgers postzegeltjes kunnen kopen?

Ik weet het niet… ik kan ook niet alles weten, ik ben ook maar een vrouwtje!